Sophie Nys
— Zuweilen, zuzeiten, immer

Zuweilen, zuzeiten, immer is een slinger van metalen vlaggen die is aangebracht in een veld tussen Welkenraedt en Eupen. De 42 vlaggen zijn zichtbaar vanuit de rijdende trein en symboliseren het aantal mensen dat het leven liet bij de overstromingen die een ravage aanrichtten in verschillende gemeenten in het zuidoosten van België, in de zomer van 2021. De vlaggen hangen halfstok en zijn wit geschilderd – universele tekenen van solidariteit die hulde brengen aan de slachtoffers. Sophie Nys ontwierp dit werk als ondersteuning van een periode van nationale rouw, maar tegelijkertijd ook als eerbetoon aan de overlevenden en hun veerkracht in de nasleep van de traumatische gebeurtenis. Die dualiteit zit ook vervat in de Duitse titel van het werk, waarvoor de kunstenaar zich inspireerde op een citaat van de dichter Victor Hugo in zijn beschrijving van de oevers van de rivier de Vesdre in de negentiende eeuw: ‘soms een ravijn/vaak een tuin/altijd een paradijs’. De ritmische opeenvolging van de vlaggen weerspiegelt de kronkelende loop van de rivier die verstrengeld is met de treinsporen, die fysiek concurreren met het natuurlijke landschap door de talrijke tunnels. Om die link te benadrukken zijn de vlaggenmasten symbolisch verankerd in de grond dicht bij de bron van de rivier, in de buurt van de Duitse grens. 

Sophie Nys (°1974, België) werkt met uiteenlopende media en materialen en zoekt de logische en vormelijke grenzen op van conceptuele en minimalistische artistieke strategieën. Tegelijkertijd behoudt ze de poëtische eloquentie van de onderwerpen die ze uit het dagelijkse leven haalt. De soberheid van haar kunst creëert een ambigue sfeer, waarin de betekenis langzaam maar zeker tevoorschijn komt. Sophie Nys woont en werkt in Brussel.

Het kunstparcours Endless Express_ _neemt je mee naar verschillende bestemmingen langs de spoorlijn tussen Oostende en Eupen. Vertrekkend van de publieke sculptuur Esprit ouvert van Tapta, werden zeven kunstenaars uitgenodigd om nieuwe werken rond de stations en sporen te presenteren. Met de trein als verbindend element verkennen ze de verspreide, onderling verbonden geschiedenissen die in dit landschap zijn ingebed en met deze lijn zijn verweven. Met nieuwe werken van Che Go Eun, Inas Halabi, Flaka Haliti, Chloé Malcotti, Sophie Nys, Marina Pinsky en Laure Prouvost.

De spoorlijn Oostende-Eupen is de langste van België en doorkruist zijn verschillende officiële taalregio’s in ongeveer drie uur — van de koninklijke badplaats in het westen tot de industriële riviervallei in het oosten, met in het midden de hoofdstad Brussel. De trein, die kort na de
stichting van België zijn intrede deed, is een haakje voor het grotere verhaal van de industrialisatie, de belofte van vooruitgang, en hoe deze krachten dit land hebben gevormd.

De kunstenaars die aan deze tentoonstelling deelnemen zijn allen werkzaam in België of in de buurlanden. Sommigen verbeelden de trein als een mythisch wezen die de wereld opnieuw betovert, anderen stellen het denken in een rechte lijn en de ritmes van arbeid in vraag, of ontregelen op speelse wijze de klokvaste tijd van de snelheidsmaatschappij waarin we vandaag leven.

Curator: Caroline Dumalin