Flaka Haliti
— If I Want to Go Home Will Robots Send Me Somewhere Else?

If I Want to Go Home Will Robots Send Me Somewhere Else? (Als ik naar huis wil, sturen robots me dan ergens anders heen?)_ _is de merkwaardige vraag die op dit grote paneel in het station van Oostende wordt gesteld. Doorheen de uitgesneden letters in de stalen golfplaten – die aan scheepscontainers doen denken – kan de toeschouwer de veranderende lucht zien. Haliti haalde haar titel uit het onderdeel ‘waar of niet waar’ van het onlineplatform ‘#rumours about Germany – facts for migrants’. Op die website vind je antwoorden op vragen die zogenaamd door asielzoekers zijn gesteld. In de licht gewijzigde versie van Haliti vervangt het woord ‘robots’ ‘Germany’ en ‘I’ vervangt ‘you’ – een woordspel waaruit een dubbel gevoel van technologisch optimisme en onzekerheid van het zelf in een machinegestuurde toekomst blijkt, buiten de controle van door de mens opgelegde grondgebieden en grenzen. 

Flaka Haliti (°1982, Kosovo) werkt vooral met sculpturen en installaties. In haar kunstpraktijk verkent ze het digitale posthumanisme op een humoristische en analytische manier, terwijl ze tussenposities inneemt die een performatieve ruimte openen voor contrapoëzie. Flaka Haliti woont en werkt in München.

Het kunstparcours Endless Express_ _neemt je mee naar verschillende bestemmingen langs de spoorlijn tussen Oostende en Eupen. Vertrekkend van de publieke sculptuur Esprit ouvert van Tapta, werden zeven kunstenaars uitgenodigd om nieuwe werken rond de stations en sporen te presenteren. Met de trein als verbindend element verkennen ze de verspreide, onderling verbonden geschiedenissen die in dit landschap zijn ingebed en met deze lijn zijn verweven. Met nieuwe werken van Che Go Eun, Inas Halabi, Flaka Haliti, Chloé Malcotti, Sophie Nys, Marina Pinsky en Laure Prouvost.

De spoorlijn Oostende-Eupen is de langste van België en doorkruist zijn verschillende officiële taalregio’s in ongeveer drie uur — van de koninklijke badplaats in het westen tot de industriële riviervallei in het oosten, met in het midden de hoofdstad Brussel. De trein, die kort na de
stichting van België zijn intrede deed, is een haakje voor het grotere verhaal van de industrialisatie, de belofte van vooruitgang, en hoe deze krachten dit land hebben gevormd.

De kunstenaars die aan deze tentoonstelling deelnemen zijn allen werkzaam in België of in de buurlanden. Sommigen verbeelden de trein als een mythisch wezen die de wereld opnieuw betovert, anderen stellen het denken in een rechte lijn en de ritmes van arbeid in vraag, of ontregelen op speelse wijze de klokvaste tijd van de snelheidsmaatschappij waarin we vandaag leven.

Curator: Caroline Dumalin