David Bestué & Langarita Navarro. Gran Rosal

Een initiatief van AECID en de Spaanse ambassade.

Gran Rosal is het project waarmee kunstenaar David Bestué en architecten Langarita Navarro een stukje Spanje wilden overbrengen naar het plein dat zijn naam draagt in Brussel. Het idee om een kunstmatige rozentuin te creëren, bestaande uit honderden rozenblaadjes die in het land zijn verzameld, ontstond in deze stedelijke ruimte, die werd gecreëerd naar aanleiding van de bouw van een ondergrondse parkeergarage en die niet kon worden beplant. De installatie wil de verbeelding van het Spaanse Middellandse Zeegebied naar Belgische bodem overbrengen. Het werk heeft een tweeledig doel. Enerzijds wil het het plein herstellen en het ook buiten de daguren activeren door een grootschalig verlichtingselement te creëren. Anderzijds wil het een scenische structuur ontwerpen die fungeert als ontmoetingsplaats en podium voor kleinschalige culturele activiteiten. De installatie, gelegen tegenover de bestaande trap – die is omgevormd tot een natuurlijke tribune –, zal plaats bieden aan optredens, lezingen, concerten en buurtbijeenkomsten. Bovendien is Gran Rosal een eerbetoon aan alle emigranten die tijdens de dictatuur van Franco uit Spanje zijn vertrokken en aan alle Belgische emigranten die naar Spanje verhuizen op zoek naar warmte en licht, een artistieke oefening in twee richtingen die helpt om een deel van de geschiedenis van ons land te definiëren vanuit de politieke emigratie en het toerisme.

De rozentuin, een gemeenschappelijke ruimte in de Spaanse en Belgische parken, heeft de vorm van een groot L-vormig volume dat bedekt is met golvende platen hars en gevriesdroogde rozenblaadjes in verschillende tinten rood, waardoor een levendig patroon op het oppervlak ontstaat. Het vriesdrogen en inkapselen in de harslaag zorgt ervoor dat de bloemblaadjes bewaard blijven en hun kleur behouden gedurende de installatie. Het werk fungeert als een “kunstmatige rozentuin”, een hedendaagse tuin die het natuurlijke groen vervangt door een chromatische en doorschijnende textuur, op zoek naar een contrast tussen het bloemblaadje, een organisch en fragiel element, en het geprefabriceerde uiterlijk van de golfplaten en de metalen structuur die ze ondersteunt.

De structuur heeft de vorm van een hoek van 90 graden, gevormd door twee 11 meter lange armen met een podium ertussen. Met een hoogte van bijna 10 meter steekt de installatie boven de omringende stedelijke barrières uit en nodigt het publiek uit om het plein te betreden. Het werk bestaat uit 168 golvende panelen met vier tinten bloemblaadjes. Zesendertig verstelbare LED-buizen verlichten de wanden en vormen een achtergrond voor de scenische activiteiten. Ondanks de schaal lijkt de installatie licht van gewicht dankzij de doorschijnende combinatie van de panelen en het steigersysteem van metaal en hout.